Bark (staw barkowy) jest najbardziej ruchomym stawem w ludzkim ciele, przez co jest podatny na zużycie i urazy. Najczęstsze problemy, z którymi się zgłaszają pacjenci, to zespół ciasnoty podbarkowej (konflikt podbarkowy), zmiany zwyrodnieniowe i zwapnienia w ścięgnach stożka rotatorów, zamrożony bark, zwichnięcia i niestabilność, urazy ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia, zwyrodnienie stawu barkowo-obojczykowego oraz choroba zwyrodnieniowa stawu ramiennego. W obrębie łokcia leczymy m.in. łokieć tenisisty oraz wolne ciała wewnątrzstawowe.

Większość zabiegów wykonuje się metodą artroskopową przez małe nacięcia: szycie stożka rotatorów, odbarczenie ciasnoty podbarkowej, plastyka niestabilności, operacje ścięgna głowy długiej dwugłowego, uwolnienie torebki stawowej przy zamrożonym barku oraz operacje stawu barkowo-obojczykowego. W przypadku zaawansowanej choroby zwyrodnieniowej rozważa się endoprotezoplastykę stawu barkowego – anatomiczną, gdy ścięgna stożka rotatorów są zachowane, lub odwróconą, gdy są one uszkodzone.

Pierwszym krokiem jest zawsze konsultacja i badanie, często poparte badaniem ultrasonograficznym (USG) lub rezonansem magnetycznym (MRI), podczas których decyduje się, czy operacja jest właściwym rozwiązaniem, czy też wystarczy blokada sterydowa, fizjoterapia lub inne leczenie zachowawcze. Wiele problemów z barkiem udaje się wyleczyć bez konieczności przeprowadzania operacji.